ทั้งที่เรียนรุ้แล้วว่าเข้ากันไม่ได้ ดีกันสองวัน ทะเลาะกันห้าวัน แต่ก้อยังจะทนคบกันต่อ โดยให้เหตุผลของการทนอยุ่ว่า " เหนื่อยที่จะต้องไปเริ่มคบกับคนใหม่ "
อยากถามจิงๆๆ..... แล้วจะไม่เหนื่อยใจมากกว่าเหรอ ที่ต้องคบกับคนที่ไม่เข้าใจกันอีกต่อไป
อย่า... พยายามอดทนกะคนที่ไม่ใช่
อย่า... พยายามยึดใครไว้ เพราะความเหงา
อย่า... พยายามต่อจิ๊กซอร์ชิ้นที่ผิด
หลังจากที่หันจิ๊กซอร์ชิ้นนั้นจนครบทุกด้านแล้ว ก้อยังไม่สามารถต่อลงล็อก
ถ้าเปนอย่างนี้ จงวางมันซะ แล้วเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ค้นหาชิ้นใหม่มาลองต่อดู
เริ่มบอกกับตัวเองได้แล้ว ว่า เราจะไม่เปงเหมือนกับผุ้ชายอีกๆ หลายคน
ที่ทั้งๆ ที่รุ้ว่า ยิ่งคบยิ่งไม่ใช่ ยิ่งต่อจิ๊กซอร์หัวใจ ก้อยิ่งผิดทาง แต่ก้อไม่กล้าตัดใจ บอกเลิก
เพราะกลัวว่าถ้าเลิกรักกันจิงๆๆ แล้ว ตัวเองจะไม่เหลือใคร
" คนไม่มีแฟน " ก้อรุ้ว่าไม่อยากเจอกับคำนี้ แต่ถ้า " มีแฟน (คนนี้) แล้วมีแต่เรื่องยุ่งยากใจ "
อยากถามว่า...ไม่มีจะดีกว่าไหม
มีเขาแล้วไม่เหงาก้อจิง แต่ต้องร้องไห้อาทิตย์ละห้าวัน มันคุ้มกันเหรอ
การบอกเลิก แล้วกลับมาอยุ่กับตะเองอีกครั้ง เป็นสิ่งที่ยาก แต่ จิงหรือป่าว
บางครั้งเราก้อต้องหัดทำเรื่องที่ยากๆ ให้เปงบ้าง
อย่าใช้ชีวิตและมีความรักแบบเอาง่ายเข้าว่า ฝึกหายใจด้วยตัวเอง แล้วหัวใจก้อจะเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ
จิ๊กซอร์ชิ้นที่ถูกนั้น...รอเราหยิบมันขึ้นมาอยุ่ คนที่ใช่รอ เราอยุ่
แต่วันที่รอคอยวันนั้น...จะไม่มีวันเดินทางมาถึงเลย
ถ้าเรายังไม่ยอมวางจิ๊กซอร์ชิ้นที่ผิดลง และยังใช้เวลาหมดไปกับ การอดทนอยุ่กะคนที่ไม่ใช่
English
เม้น ๆ นร้า